Το σκηνικό της Κρήτης του 17ου αιώνα, του «τελευταίου προμαχώνα της Χριστιανοσύνης», αναδεικνύεται με εντυπωσιακή λεπτομέρεια. Ο συγγραφέας δεν περιορίζεται σε μια απλή περιγραφή των Χανίων, αλλά ανατέμνει τις κοινωνικές εντάσεις μιας εποχής όπου η Βενετία βιώνει την «αμείλικτη παρακμή» της. Η αντίθεση ανάμεσα στον πλούτο των αρχοντικών του Καστελίου και την εξαθλίωση των δουλοπάροικων της υπαίθρου δημιουργεί ένα ασφυκτικό, νουάρ περιβάλλον, όπου η πανούκλα και η διαφθορά μοιάζουν με τα δύο πρόσωπα του ίδιου νομίσματος.
Κεντρικός πυλώνας του έργου είναι ο γιατρός Βαλέριος Ντέλι, ένας αναγεννησιακός ορθολογιστής, φίλος του Γαλιλαίου και του Τζορντάνο Μπρούνο, που έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με τις δεισιδαιμονίες της εποχής. Μέσα από τις συζητήσεις του με τον Νικολό, το βιβλίο μετατρέπεται σε μια πραγματεία για τη λογική μέθοδο, χρησιμοποιώντας εργαλεία όπως η «Λεπίδα του Όκαμ» για να αποδομήσει τις μεταφυσικές ερμηνείες των εγκλημάτων.
Αντίποδας του Ντέλι είναι ο Αρχιεπίσκοπος Βαρβαρήγος, μια μορφή που ενσαρκώνει την απόλυτη διαστροφή και την κυνική εξουσία. Η σύγκρουσή τους δεν είναι μόνο πολιτική αλλά και οντολογική: η επιστήμη που πασχίζει να σώσει ζωές απέναντι σε μια εξουσία που τις θυσιάζει στο βωμό ενός «υψηλότερου σκοπού».
Η πλοκή, επικεντρωμένη στις μυστηριώδεις δολοφονίες παιδιών, κλιμακώνεται αριστοτεχνικά. Το εύρημα του ουροβόρου όφεως και η σύνδεση με την απαγορευμένη «Σολομωνική» προσδίδουν στο έργο μια αύρα αποκρυφισμού που θυμίζει τα καλύτερα δείγματα του είδους. Η αποκάλυψη ότι οι φόνοι γίνονταν για την παρασκευή ενός «φίλτρου αθανασίας» αποτελεί μια συγκλονιστική ανατροπή που αναδεικνύει την ανθρώπινη απληστία ως τη ρίζα του κακού.
Το πιο ισχυρό σημείο του βιβλίου είναι ο Επίλογος, όπου η παραδοσιακή «κάθαρση» υπονομεύεται από την αποκάλυψη της συμμετοχής του ίδιου του Ντέλι στο θάνατο του Αρχιεπισκόπου. Ο αφηγητής αναρωτιέται αν οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο καλό και το κακό είναι τελικά «ασαφείς και θολές», μετατρέποντας το ιστορικό θρίλερ σε μια βαθιά σπουδή πάνω στην ηθική πολυπλοκότητα.
«Τα φτερά του λιονταριού» είναι ένα εξαιρετικά φιλόδοξο και ευρηματικό μυθιστόρημα. Αν και ορισμένες φορές ο αφηγηματικός λόγος ρέπει προς τον διδακτισμό μέσω των επιστημονικών αναλύσεων του Ντέλι, η πυκνότητα της πλοκής και η αυθεντικότητα της ιστορικής αναπαράστασης αποζημιώνουν πλήρως τον αναγνώστη. Πρόκειται για ένα έργο που αξίζει μια θέση στη σύγχρονη ελληνική βιβλιογραφία, προσφέροντας όχι μόνο ψυχαγωγία αλλά και τροφή για σκέψη πάνω στη φύση της εξουσίας και της ανθρώπινης ψυχής.