«Τα φτερά του λιονταριού»

Ιστορικό μυθιστόρημα
του Χάρη Κουτσουρελάκη

    Ο Νικολό Αγκοστίνι σε βαθιά γεράματα, αφηγείται όλα όσα συνέβησαν στα νιάτα του, στο γύρισμα του προηγούμενου αιώνα. Τα χρόνια εκείνα ο φτερωτός λέοντας της Βενετίας δέσποζε ακόμα στην ανατολική Μεσόγειο. Ο Βαλέριος Ντέλι, διάσημος γιατρός και καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Πάδοβας, βρίσκεται κατηγορούμενος για νεκροτομές σε ζωντανούς ασθενείς και αιρετικές δοξασίες. Αναγκάζεται να εγκαταλείψει την ιταλική χερσόνησο για να αποφύγει τους διώκτες του. Ο νεαρός Νικολό ακολουθεί το θείο του Βαλέριο, σ’ ένα περιπετειώδες ταξίδι από τις ακτές της Αδριατικής, στα Κύθηρα και από κει στο βασίλειο της Κρήτης, στην όμορφη και σκοτεινή καστροπολιτεία των Χανίων.

    Την στιγμή που το ξέσπασμα της πανούκλας στο Χάνδακα, σκορπά τον τρόμο, η μυστηριώδης εξαφάνιση ενός παιδιού στα Χανιά, θα γίνει η αιτία να εμπλακούν στην εξιχνίαση μιας σκοτεινής υπόθεσης που απλώνει τα πλοκάμια της σ’ όλο το νησί. Η αναζήτηση θα τους οδηγήσει σε κρύπτες, μυστικά εργαστήρια αλχημείας, υπόγειες στοές αποκαλύπτοντας φρικτά εγκλήματα, συνωμοσίες αίματος, παιχνίδια εξουσίας και αποδιοπομπαίους τράγους.

    Σ’ αυτό το ταξίδι ενηλικίωσης, όπου ο κίνδυνος διαρκώς παραμονεύει γύρω του, ο Βαλέριος θα τον μυήσει στα μυστικά της τέχνης του αλλά και της ίδιας της ζωής, και θα έρθει αντιμέτωπος με τον αδυσώπητο αγώνα της επιβίωσης, το έγκλημα, τον έρωτα, την κτηνώδη βία του όχλου, την πολιτική και θρησκευτική αντιπαλότητα των ισχυρών.


Είδος: Ιστορικό μυθιστόρημα

Άδεια διανομής: Creative Commons BY-NC-ND (Αναφορά δημιουργού – Μη εμπορική χρήση – Όχι παράγωγα έργα)

ISBN 979-860-6225-231
Σελίδες: 350
Έτος έκδοσης: 2020

Μια Κάθοδος στο Σκοτεινό Λαβύρινθο της Βενετοκρατούμενης Κρήτης

 


Στο μυθιστόρημα «Τα φτερά του λιονταριού», ο Χάρης Κουτσουρελάκης παραδίδει ένα πολυεπίπεδο ιστορικό θρίλερ που καταφέρνει να συζεύξει με δεξιοτεχνία την αστυνομική πλοκή, τη φιλοσοφική αναζήτηση και την ιστορική τοιχογραφία. Η αφήγηση, δομημένη ως μια αναδρομική μαρτυρία του Νικολό Αγκοστίνι πενήντα χρόνια μετά τα γεγονότα, προσδίδει στο έργο έναν τόνο εξομολογητικό, σχεδόν λυτρωτικό, καθώς ο γηραιός πλέον αφηγητής επιχειρεί να «ξορκίσει τους εφιάλτες του σκοτεινού παρελθόντος».

Το σκηνικό της Κρήτης του 17ου αιώνα, του «τελευταίου προμαχώνα της Χριστιανοσύνης», αναδεικνύεται με εντυπωσιακή λεπτομέρεια. Ο συγγραφέας δεν περιορίζεται σε μια απλή περιγραφή των Χανίων, αλλά ανατέμνει τις κοινωνικές εντάσεις μιας εποχής όπου η Βενετία βιώνει την «αμείλικτη παρακμή» της. Η αντίθεση ανάμεσα στον πλούτο των αρχοντικών του Καστελίου και την εξαθλίωση των δουλοπάροικων της υπαίθρου δημιουργεί ένα ασφυκτικό, νουάρ περιβάλλον, όπου η πανούκλα και η διαφθορά μοιάζουν με τα δύο πρόσωπα του ίδιου νομίσματος.

Κεντρικός πυλώνας του έργου είναι ο γιατρός Βαλέριος Ντέλι, ένας αναγεννησιακός ορθολογιστής, φίλος του Γαλιλαίου και του Τζορντάνο Μπρούνο, που έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με τις δεισιδαιμονίες της εποχής. Μέσα από τις συζητήσεις του με τον Νικολό, το βιβλίο μετατρέπεται σε μια πραγματεία για τη λογική μέθοδο, χρησιμοποιώντας εργαλεία όπως η «Λεπίδα του Όκαμ» για να αποδομήσει τις μεταφυσικές ερμηνείες των εγκλημάτων.

Αντίποδας του Ντέλι είναι ο Αρχιεπίσκοπος Βαρβαρήγος, μια μορφή που ενσαρκώνει την απόλυτη διαστροφή και την κυνική εξουσία. Η σύγκρουσή τους δεν είναι μόνο πολιτική αλλά και οντολογική: η επιστήμη που πασχίζει να σώσει ζωές απέναντι σε μια εξουσία που τις θυσιάζει στο βωμό ενός «υψηλότερου σκοπού».

Η πλοκή, επικεντρωμένη στις μυστηριώδεις δολοφονίες παιδιών, κλιμακώνεται αριστοτεχνικά. Το εύρημα του ουροβόρου όφεως και η σύνδεση με την απαγορευμένη «Σολομωνική» προσδίδουν στο έργο μια αύρα αποκρυφισμού που θυμίζει τα καλύτερα δείγματα του είδους. Η αποκάλυψη ότι οι φόνοι γίνονταν για την παρασκευή ενός «φίλτρου αθανασίας» αποτελεί μια συγκλονιστική ανατροπή που αναδεικνύει την ανθρώπινη απληστία ως τη ρίζα του κακού.

Το πιο ισχυρό σημείο του βιβλίου είναι ο Επίλογος, όπου η παραδοσιακή «κάθαρση» υπονομεύεται από την αποκάλυψη της συμμετοχής του ίδιου του Ντέλι στο θάνατο του Αρχιεπισκόπου. Ο αφηγητής αναρωτιέται αν οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο καλό και το κακό είναι τελικά «ασαφείς και θολές», μετατρέποντας το ιστορικό θρίλερ σε μια βαθιά σπουδή πάνω στην ηθική πολυπλοκότητα.

«Τα φτερά του λιονταριού» είναι ένα εξαιρετικά φιλόδοξο και ευρηματικό μυθιστόρημα. Αν και ορισμένες φορές ο αφηγηματικός λόγος ρέπει προς τον διδακτισμό μέσω των επιστημονικών αναλύσεων του Ντέλι, η πυκνότητα της πλοκής και η αυθεντικότητα της ιστορικής αναπαράστασης αποζημιώνουν πλήρως τον αναγνώστη. Πρόκειται για ένα έργο που αξίζει μια θέση στη σύγχρονη ελληνική βιβλιογραφία, προσφέροντας όχι μόνο ψυχαγωγία αλλά και τροφή για σκέψη πάνω στη φύση της εξουσίας και της ανθρώπινης ψυχής.
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)